Dé mijmeringen over het leven..
Waarom dit? waarom dat? waarom krijg ik nooit es wat...
het zou een mooi poetisch versje kunnen zijn..
ik sta - denk ik- aan een kruispunt van mijn leven..
wacht even.. een midlife crisis kan ook nog..
34 jaar... én wat héb ik bereikt in het leven?
redelijk veel of redelijk weinig?
Naar mate de gemoedstoestand me het toelaat
soms eens wat meer het ene en dan ook weer eens het andere..
Ik blijf hopen dat er wel een balans blijft.. anders zou het eens kunnen omslaan.
soms denk ik..
ik begin meer op men pa te trekken.
Maar is het positief? Goh..
Meestal vind ik mezelf dan niet meer zo leuk.
Maar.. er is opnieuw een regenboog aan de horizon..
ergens in augustus hét beste besluit ooit genomen..
én een dieetist onder de arm genomen..
Het lijkt wel eens te gaan lukken met diene mens.
De kilootjes lijken eraf te vliegen!
Misschien word ik wel nog een nieuwe vrouw!
Met mijn perfect gemanicureerde nageltjes...
(jaja - nog zo'n perfecte beslissing van een aantal maanden terug)
Soms hou ik er niet van op welke mate ik ben geevolueerd..
ik - ik - ik ben tegenwoordig nogal ikgericht... ik merk het in de kleine dingetjes..
ik hou niet zo van sommige mensen - mag ik dat zeggen? De ene ligt mij - de anderen liggen mij totaal niet.
ik hou van op mezelf - alleen - zonder poespas.
Ik houd van mijn kinderen - mijn man :)
maar van een uurtje rust zonder iemand word ik hélemaal blij :D
ik houd niet van de druk die tegenwoordig ligt op mij.
Moet ik sociaal zijn? Moet ik altijd een babbeltje slaan met de gebuur? Moet ik een brede kennissenkring hebben wanneer ik juf ben? Moet ik overeenkomen met schoonfamilie?
Ik zal nooit goed staan bij de medemens.. met mijn gestotter of geval over woorden of kritische blik of onzekere houding. Nogtans ben ik een braaf en beleefd meisje. Ik ben trouw en zeg weinig (meestal uit angst nogal onzin uit te kramen - sta ik wel voor bekend) én bijna altijd heb ik een zekere vorm van toestemming nodig om iets te zeggen, ik wil je uiteindelijk niet lastig vallen met pietluttigheden- maar binnenin lijkt het soms of ik op ontploffen sta.
Sinds ervaringen op werkveld hebben uitgewezen dat ik een speciaal geval ben, maak ik nergens meer vrienden - is mijn sociaal leven in elkaar gestort - het was al niet zo groot - ter grootte van een klein huisje ten opzichten van andere mensen uit mijn middelbare school verleden - die hadden sociale levens als kastelen!
Daar heb ik helemaal geen zin in.
Ik opteer voor de hoogste schutting
Nogtans had ik eens een mooie quote gezien:
Build a bigger table, nog a higher fence..
Nope - niet op mij van toepassing. SORRY not SORRY
Eigenlijk wil ik al zo een tijdje een welgemeende f^uck u de wereld insturen.. naar u en naar u en naar u..
maar mijn terughoudendheid en gereserveerdheid houden mij tegen.
was het vroeger veel gemakkelijker? Heb ik zorgen? (volgens Louis neefs wel) Zeg ik soms onsamenhangende dingen? Klopt als een bus!
Van de hak op te tak springen, .. daar heb ik een medaille voor!
Misschien doe ik gewoon te weinig voor mezelf? :P Denk het niet. Sinds de geboorte van de kinders denk ik meer dan ooit aan mijzelf!
Heb een half jaar gesport in de fitness - dat was goed gelukt.. maar ze vlogen er weer aan..
ik ga naar concerten en smijt met geld!
RAMMSTEIN WAS DE MAX!
ben begonnen met zingen in een koor.. het lukt me tot nu toe wel een toontje te houden.. al denk ik soms al met een dikke nek dat ik best wel hoog kan zingen - wanneer zouden ze me bij de sopranen zetten?? Maar dan zegt mijn 'jiminy crickett' dat ik best wel goed zit bij de alten :) gelukkig .. iemand met een greintje verstand!
ben begonnen mijn nagels te verzorgen én ik KAN nu gewoon niet meer nagelbijten.
maar dat zelfmedelijden lijkt maar niet weg te gaan.. iemand die weet hoe ik het kan omdraaien?
Gelukkig is er nog steeds humor..
Het relativeren gaat gemakkelijker dan ooit.. (komt met de jaren zeker?)
Gaat dit nu zo door tot aan mijn pensioen? Laten we hopen van niet..
Vandaag had ik het idee.. ik moet verhuizen naar een ander land.
Maarja, de angst is er toch altijd dat ik het ga verpesten - das iets dat altijd blijft rondhangen..
kus... Keiko
