Mijn eerste stappen als hogeschoolstudent,...

Op 15 september, kwam ik in Tielt aan. Met knikkende knieën werd ik in een klas toegewezen. 46 man! Ik was er niet goed van. (hèhè, dat rijmt) Er zijn 3 klassen. Nu enkele maanden verder is onze klas, jammer genoeg wat verkleind, maar ik, ... ik ben er nog! De school valt hier heel goed mee, soms durf ik niet goed iets doen, omdat ik nu meedraai in een grote school, houden ze niet zo veel meer rekening met de individualiteit van de student -dacht ik-. Nadat ik wilde stoppen in februari (ik vond de stagebespreking niet goed verlopen)- mijn mama belde in paniek naar de school en kon mij een gesprekje versieren met de ombudsman (euh vrouw) van de school, zij heeft mij doorverbonden met het SOVO van Kortrijk. Toen ik daar voor het eerst was, zag ik met ontzag hoe groot die scholen waren, in vergelijking met het schooltje hier! Gelukkig heb ik ze snel gevonden en ze raadde mij aan om een assertiviteitscursus te volgen, die ik nu nog steeds volg.
Al die stages die ik moet doen. De oefenschool, partnerschool en de stageschool, zoveel verschillende scholen, gelukkig is me nu wat duidelijker geworden wat wat is. De oefenschool voor de woensdag, gaan observeren. De partnerschool, de school in Oostrozebeke met partner (waar ik ook mijn auto-ongeluk heb gehad) en de stageschool waar je ALLES alleen moet doen. Nogal een angstige gedachte op het eerste zicht? Toch nog met heel veel twijfels, heb ik gelukkig alles al wat beter begrepen. Dat was vooral mijn eerste zorg of ik alles zou begrijpen of dat het te snel ging gaan. De eerste partiële examens vielen goed mee, ik was er door (tot mijn allergrootste verbazing) velen hadden er slechte, maar het kon mij niet zo veel schelen toen, omdat mijn stage niet zo goed was geweest. Maar zeg nu is het hier genoeg, weeral zo en lange tekst.

groetjes

Sara