Er was eens,.....

Er was eens een meisje, ze ging graag naar school en hield van kinderen en lesgeven. Ze hoorde over de befaamde KATHO ergens in een verre gemeente en trok er op uit, gepakt en gezakt kwam ze eraan. De tocht had lang geduurd, maar eindelijk kwam ze aan op een groot rood, vierkant kasteel. Ze was onmiddellijk verliefd en besloot er opnieuw naar toe te gaan. Ze kwam terecht in een hele grote familie. Naarmate het jaar vorderde, vielen heel wat leden af. Maar zij hield stand te midde van de grote mensen. Ah ja, want binnenin was zij nog steeds een kind. Helaas liet ze zichzelf niet zien aan de leden. Ze schaamde zich, ze durfde niet, ze was bang en dat zou haar uiteindelijk ten val brengen. Ze was misschien wel slim, maar van een gewoon gesprekje begon ze al te zweten. Tot ze uiteindelijk besliste er mee op te houden, want de school bezorgde haar enkel hartkloppingen. Misschien is het beter zo. Zo kunnen ze allemaal het meisje vergeten. Die niets zei, die niets deed, die daar niet thuishoorde. Helaas eindigd dit verhaal niet zoals de meeste sprookjes. Niets geen 'happy ending', of nog geen 'ze leefde nog lang en gelukkig', maar de harde realiteit, die bitterhard is.